Menu

Verslagen


Oversteek naar India

03-02-2019

Op 10 januari vertrekken we vanuit Phuket richting het westen, met als doel Cochin (ook wel Kochi). We willen naar India om vanuit daar naar de Rode Zee te kunnen oversteken en richting de Middellandse Zee te kunnen gaan.

We beginnen met een prachtige wind waarbij we 8 tot 9 knopen gaan, maar al snel valt de wind weg en gaan we nog maar met 4 tot 5 knopen vooruit en klapperende zeilen. De verwachting was om er 10 dagen over te doen, maar zo gaat het wel heel langzaam. Het is wel prachtig mooi weer. Op dag 3 passeert ons een motorjacht van een Engelsman die ons aanroept en vraagt of we ook naar Sri Lanka gaan. We antwoorden ontkennend en na een klein praatje gaat hij met zijn motor aan ons hard voorbij.

Halverwege de overtocht komen we in regenbuien terecht, met onweer. Op een gegeven moment zien we recht voor ons in de verte een bliksemflits tot aan de zee oplichten. We proberen om de buien heen te sturen, wat een aparte track geeft (zie foto) zelfs een cargoschip die ons net passeert, neemt gas terug. Het gaat gelukkig allemaal goed.

Voordat we in de nabijheid van Sri Lanka komen, neemt de wind toe tot wel 25-30 knopen en we zeilen met veel hoge golven richting zuid Sri Lanka. Het is een flink gehobbel. Onder Sri Lanka komen we in de wind luwte, maar wel weer met talloze vissersschepen. Daarna de oversteek naar India, waarbij de wind zeer snel flink toeneemt naar 30 knopen en wij aan de wind 50° richting de zuidpunt van India zeilen. Het bonkt over de golven van wel 5 meter hoog, Frank doet zijn uiterste best om het bootje met de zeilen zodanig te trimmen dat het goed loopt, en dat lukt. 200 mijl afzien, maar dan zijn we er, onder de zuidpunt van India. De generator heeft het moeilijk gehad in die wind en golven en wanneer we in de luwte van India zijn, laten we even dobberen. Meteen komt de kustwacht langs. “Wie zijn jullie, hebben jullie wel de juiste papieren aan boord?”  Alles goed en we gaan verder. Aangezien nu de wind weg is, motoren we. We zien vele vissersschepen en veel troep in het water. Wanneer Frank net even probeert te slapen, merkt Sandra dat er iets niet klopt, we gaan nauwelijks meer vooruit en de we zien zwarte rook uit de uitlaat komen. “Er moet iets in de schroef zitten”. Sandra doet op zee haar wetsuit aan en duikbril en gaat kijken onder water. Inderdaad is te zien dat er een grote kluwen van touw/net rond de schroef zit. Dat moet eruit en met fileermes duikt ze diep onder de boot om met een paar flinke halen de touwen los te snijden van de schroef. Het lukt gelukkig en we zijn weer vrij! En gaan verder naar de ‘port of entry’, de plek waar douane is in een land, om het land binnen te komen. We roepen de havendienst op of we binnen mogen gaan, maar geen reactie. Als we besluiten door te gaan roept de havendienst ons op, wat we aan het doen zijn, ‘What is your intention?” en als Sandra uitlegt dat ze wil inklaren, krijgen we een standje omdat we eerst toestemming hadden moeten vragen. “you have to ask permission first madam”. Als we dan de stad invaren zien we al aan beide zijden de mooie historische gebouwen. Tenslotte blijkt de ankerplek waar we moeten liggen erg ondiep en liggen we met onze kiel vast in de modder.  Direct komt de immigratie aan boord (op zondagavond) en is alles voor dat moment goed. De rest is voor de volgende dag. De dag daarna zijn we vanaf 9 uur ’s morgens bezig met immigratie, customs en de port control, tot 5 uur ’s avonds. Het grootste deel om te wachten. Sandra zit voor de port control-man die haar 2 uur vertelt over zijn gezin, terwijl Frank met hulp van een agent (Nazar) een cheque regelt. De stapels met papieren bij de customs zijn onbeschrijflijk hoog, hele kamers vol met mappen en papier. Ze hebben computers, van lang geleden, maar die gebruiken ze alleen om nieuwe formulieren te produceren. Ze willen naar de boot voor controle en na weer heel veel formulieren worden ons bier, gin en de satelliettelefoon in een lade gelegd en wordt ‘bonded’, met een A4 -tje en plakband, verboden te gebruiken in India. Om 17 uur zijn we uitgeput en klaar. De volgende ochtend bij hoog water naar de marina.

foto bonded lade

Bij de marina staan de mensen van ‘Miyagi Moon’ ons al op te wachten, om aan te leggen. De marina ‘International Marina Kochi’ is aangelegd voor de Volvo Ocean Race in 2004, maar helaas is er nooit een Volvo Ocean boot geweest omdat de marina te ondiep was. En ook nu is de marina ondiep, er is nooit meer wat aan onderhoud gedaan en de marina slipt dicht met het slip uit de rivier, we kunnen nog net aan de buitenkant van de steiger liggen. Die  steigers beginnen langzaam uit elkaar te vallen, de ratten springen in de nacht rond, maar toch is er een bewaker met zaklantaarn die 24 uur aanwezig is, en er is een marina manager die waarneemt en rekeningen schrijft. Deze ‘Nighel' doet zijn best, maar weet niets van zeilen of zeilboten. Zo jammer van de marina, want deze is gelokaliseerd op een prachtige plek, naast het ‘Bolghaty Palace’, wat gebouwd is door de Nederlanders in 1744 en nog steeds dienst doet als hotel en trouwlocatie.

We gaan diezelfde dag nog met ‘Nazar’ (eerder agent genoemd), de man die helpt met alles wat je doet in de marina en die advies geeft en tripjes organiseert als je wil, naar een Hindu feest met olifanten een paar dorpen verderop. Hij brengt ons met zijn tuktuk over de vierbaansweg scheurend, vrachtwagens inhalend, en nog maar niets te zeggen over het tegenverkeer. Frank en Sandra vinden het heel eng en gevaarlijk zoals er gereden wordt. We komen aan in een dorp en het blijkt dat de festiviteiten nog niet gestart zijn. We gaan dan eerst naar het strand, waar duidelijk de Indiase toeristen veel zijn. We lunchen aan het strand met scherpe groente curry en garnalen salade. Dan op naar de plek van de festiviteiten die maar 1x per jaar plaatsvinden. Talloze olifanten worden bereden en versierd. Prachtig om te zien. Ook maken we meteen kennis met de mensen zelf, die weer zo anders eruit zien als de mensen in Thailand of Maleisië.

   

   
Helaas is de curry bij Sandra verkeerd gevallen en moeten we gehaast de locatie verlaten om een acute ‘Delhi Belly’. Gelukkig de volgende dag al veel beter en we gaan, opnieuw met de tuktuk,  naar de oude stad. De oude stad is historisch heel interessant met in het verleden de Portugezen (1550) de Nederlanders (1650- 1800) en de Engelse periode na Waterloo. We gaan naar het ‘Dutch Palace’ gemaakt door de Portugezen, maar eindeloos is aangebouwd door de Nederlanders, vandaar de naam ‘Dutch Palace’. Het is mooi om te zien, vooral alle bijzondere wandschilderingen en Frank is vooral vol van de Nederlandse kaarten van de oude stad die hij ziet. Daarna scheuren we in de tuktuk rond in het oude fort en bekijken talloze winkeltjes. India is ook weer indrukwekkend.

   

We worden die avond uitgenodigd om een oude dans te bekijken. Inclusief het schminken van de gezichten. We weten niet goed wat te verwachten, maar het is duidelijk dat ze heel graag willen dat we komen kijken en dat doen we dan ook. Frank zegt nog ‘ach … geen vrouwen, maar een man…’ Maar dat blijkt niet de grootste teleurstelling. Het duurt een klein uurtje, met onbegrijpelijke kunstige oogbewegingen van de ‘danser’ en vervolgens wordt er gevraagd om te betalen. Frank en Sandra kijken elkaar aan…oh ja.. ‘hoeveel?’ Na veel te veel geld kwijt te zijn voor zo’n dansvoorstelling, gaan we later eten bij het hotel van de marina.

    

De volgende dagen worden besteed aan het verkrijgen van boodschappen, bier, de was doen, het laten repareren van tentdoek, schoonmaken, opruimen en diesel verkrijgen in jerrycans. Die jerrycans kopen we van Nazar, die blijken allemaal te lekken, maar weer andere kunnen worden gebracht. Frank is er maar druk mee. We krijgen een nieuwe sim kaart van de Engelsen voor onze Iridium Go en kunnen deze nu ook gebruiken voor email. Dat is fijn, we kunnen nu veel beter op zee communiceren en weerbericht ophalen. De radiozendstations in de Rode Zee blijken namelijk niet meer te werken. Het koste Sandra wel 3 dagen installeren en uitzoeken, maar alles staat nu.

Nazar met 350 liter diesel in de tuktuk

Het bier wat we in India kunnen krijgen heet 'Kingfisher' zoals de vogel, en die zit ook rond onze boot.

   

We worden uitgenodigd bij Nazar thuis, met de Engelsen Albert en Sheena van ‘Miyagi Moon’. Nazar’s vrouw kookt en we krijgen een heerlijke, wel wat spicy, maaltijd. Sandra neemt eerst een kijkje bij de vrouw des huizes in de keuken, ongelofelijk dat je daar een maaltijd kan maken die schoon is. En dat blijkt dan ook… 24 uur later zijn Sandra , Sheena ziek met diarree, hoofdpijn en maagklachten en Albert voelt zich niet goed. Alleen Frank lijkt er niet veel last van te hebben.

    

Zo arm als het bij Nazar thuis is, zo rijk is het in sommige delen van de stad , met grote winkelketens, en supermarkten. De verschillen zijn hier aanzienlijk. 

We wilden vrijdag 1 februari vertrekken, maar vlak daarvoor heeft Frank een vervelende huidwond, waarschijnlijk van een beet van een insekt, met flinke roodheid en zwelling van de hele onderarm, we besluiten de reis uit te stellen en na het weekend te gaan. We besluiten met antibiotica te starten en het lijkt eerst wel wat beter te gaan, maar dan krijgt Frank een rode uitslag op z’n voeten en iets op zijn rug. Zou dat een allergische reactie zijn? We gaan op verzoek van Sandra toch maar naar het ziekenhuis voor een tweede mening. We kunnen in het moderne ziekenhuis in eerste instantie alleen bij de internist terecht (voor 400 roepies, omgerekend 5,20 euro) die kijkt naar de rode plekken en de wond en stuurt ons door naar de dermatoloog (opnieuw voor 5,20 euro). Wel een uurtje wachten maar dan worden we door een prachtige vrouwelijke dokter in Indiaas gewaad, in Frank’s woorden “met blote buik” geholpen. Het is volgens haar geen allergische reactie op de antibiotica, maar talloze kleine insectenbeten op de voeten, dus doorgaan antibiotica en insecten weren.. (Met een crème gaan we weer naar de boot) Frank beweert altijd dat hij nooit gebeten wordt door muggen of andere beesten, dit is een verrassing… Een hele belevenis om een kijkje te krijgen in de gezondheidszorg van India, wel in het goed georganiseerde deel, een supermodern ziekenhuis, met prijzen die we in Nederland ons niet kunnen voorstellen, voor 15 euro, geholpen en met antibiotica naar huis).

Op zondag vertrekken er een paar andere zeilboten, maar die gaan niet naar het oosten richting de Rode Zee. Wij willen op zondag naar de Athirapalli watervallen gaan, één van de 8 aanraders van India, toch nog een toeristische trip. Het is mooi en zo zien we toch nog wat meer van het land en de verschillende mensen.

   

Maandag gaan we uitklaren. Het wordt een spannende trip, een lange reis richting de Rode Zee, langs de oorlogsgebieden van Jemen en de piraterij van Somalië. In de Zee van Aden zijn veel marine schepen, dus we zijn vol vertrouwen. Aangemeld bij alle instanties, zoals de UKMTO, die ons gaan volgen.

De volgende keer dat we iets van ons laten weten zijn we waarschijnlijk in de Rode Zee.

 

 

 

 



Blue Roger Blogs

21-02-2019 - Van India naar Djibouti
03-02-2019 - Oversteek naar India
30-01-2019 - Thailand, één van de vele ware verhalen.
22-01-2019 - Mooi Thailand
09-01-2019 - Thailand, blog volgt over enige tijd.
26-12-2018 - Het ware verhaal op Langkawi.
22-12-2018 - Langkawi met Floor, Evelien, Martijn en Bowie.
14-12-2018 - Singapore en Maleisië
27-11-2018 - Eind van de Indonesië rally.
06-11-2018 - Het verhaal aan boord van Jan Willem en Marleen.
30-10-2018 - Belitung & Bangka
21-10-2018 - De orang-oetan
15-10-2018 - Bali en Bawean
12-10-2018 - Een droomreis. (Het ware verhaal van Ariëtte)
21-09-2018 - Flores, Sumbawa en Lombok
29-08-2018 - Het eiland Buton, Celebes.
21-08-2018 - Tifu op het eiland Buru
16-08-2018 - Spice Islands
03-08-2018 - Naar Indonesië
19-07-2018 - Op naar T.I.(Thursday Island)
14-07-2018 - Cairns
16-06-2018 - Whitsunday Islands en Magnetic Island.
04-06-2018 - Op weg naar de Whitsunday Islands
04-06-2018 - Het (ware) verhaal van Marjan en Theun.
22-05-2018 - In noordelijke richting langs de kust richting Fraser Island
14-05-2018 - Reparaties aan boord, familie aan boord
06-05-2018 - We are back!
03-11-2017 - Australië !
17-10-2017 - Nieuw Caledonië
05-10-2017 - Bula !
28-09-2017 - Het ware verhaal, deel 3;)
22-09-2017 - Tonga en naar Fiji
10-09-2017 - Walvissen
28-08-2017 - Oversteek van Bora Bora naar Niue.
15-08-2017 - De Society Islands (deel 2)
10-08-2017 - Society eilanden (deel 1)
24-07-2017 - Overtocht Tuamotus met gebroken verstaging
03-07-2017 - Markiezen
23-06-2017 - Pacific
20-05-2017 - Wachten in Panama
05-05-2017 - Cartagena
26-04-2017 - we staan in Zilt Magazine
24-04-2017 - Curacao
28-03-2017 - Naar de ABC eilanden
10-03-2017 - Naar het zuiden
25-02-2017 - Guadeloupe
12-02-2017 - St Kitts, Nevis en Antigua
30-01-2017 - Ontmoetingen
16-01-2017 - Het ware verhaal (deel 2)
15-01-2017 - Van Dominica en Guadeloupe naar Sint Maarten
11-01-2017 - Klussen op Martinique
03-01-2017 - In de Caribbean: Barbados en St Lucia
24-12-2016 - De oversteek over de Atlantische oceaan (4-21 december)
03-12-2016 - Voorbereidingen oversteek Atlantische oceaan
27-11-2016 - Tenerife en La Gomera
22-11-2016 - Het ware verhaal.... ;-)
19-11-2016 - De Canarische eilanden
11-11-2016 - De oversteek naar de Canarische eilanden
06-11-2016 - We pakken het weer op.
19-10-2016 - Een zwarte dag
05-09-2016 - In de Spaanse ria's
01-09-2016 - De eerste oversteek
28-08-2016 - Het buitenboord motortje
24-08-2016 - Kennismaking met Zuid Engeland
19-08-2016 - De eerste dagen
14-08-2016 - we zijn vertrokken
04-08-2016 - we maken plannen om te vertrekken
26-07-2016 - Huwelijksreis


Onze positie